Diziler, Kitaplar, Videolar

Sündükçe sünen ocağa inat şubat göz açıp kapatıncaya kadar geçti. Birkaç gün sonra 1 mart. Takvimsel olarak ilkbahar başlıyor! Tam bir kış insanı olan ben bile mutluyum çünkü  Bodrum’da kış fena. Evler soğuk oluyor ve ısınmak çok pahalı (14.500 lira elektrik faturası ödedim ;  idare edecek kadar ısındık). Bu kış çok yağmur yağdı, pencerelerden içeriye yağmur suları sızdı.

Karanlık, yağmurlu ve soğuk günleri daha çok izleyerek daha az okuyarak geçirdim. Sanırım okuma hızım hiç bu kadar düşük olmamıştı. Kendime şaşırıyorum. Kitapların hayatımdaki yeri küçülüyor. Kulübün geçen ayki kitabı Neuromancer’ı hiç sevemedim. Okuma keyfi vermeyen bir kitaptı. Toplantıya da katılamadım.

Bu ayki kitabımız ise Masumiyet Müzesi. Çok iyi denk geldi. Bu aralar koca ülke Kemal ile yatıp Füsun’la kalkıyor ve ben bundan çok hoşlanıyorum. Edebiyat, en son ne zaman Türk insanını bu kadar meşgul etti?  Orhan Pamuk, kendi ülkesinde ilk kez bu kadar konuşuluyor, merak ediliyor. Müze -elbette-  dolup taşıyormuş ve bence bunlar çok güzel. Pahalılık, terör, şiddet, cinayet ve enflasyondan başka bir gündemimiz yok aylardır 🙁

Bugünlerde müze dolup taşıyormuş. Bilet 375 liraymış.

Ben Masumiyet Müzesi’ni 2010 yılında okumuşum, müzeyi 2014’de gezmişim. Ne kadar naifmişim o yıllarda, yazıyı okurken hüzünlendim. Orhan Pamuk pek barışık olduğum bir yazar değil ama Masumiyet Müzesi başka. Çok severim, tekrar tekrar okuduğum romanlardandır.

Tatar Çölü’nü bitirdim. Tek cümle ile yaptığımız seçimlerin sonuçlarını fark ettiğimizde ne kadar geç olduğunu anlayıp şaşırmayı anlatıyor. Issız bir kalede teğmen olarak göreve başlayan Drogo’nun ömrünün nasıl akıp gittiğini önce sıkılarak sonra yazara hayran olarak okudum.

” Gençliğini, önünde kendisini bekleyen uzun yılları düşünerek bu duygudan kurtulmaya çalıştı ama başaramadı. Nedeni bilinmeksizin, zaman, günleri birbiri ardına yutarak, çok daha hızlı bir biçimde akıp gitmeye başlamıştı. İnsan şöyle bir çevresine bakana kadar akşam oluyor, güneş ufukta kayboluyor, derken öbür taraftan yeniden belirerek karla kaplı dünyayı aydınlatıyordu. ” s. 185

Büyük haber: İlyada okuma grubuna katıldım. Kitap kulübümüzün yöneticisi Şule’nin başı çekmesiyle neredeyse 10 kişi şakır şakır yağmur yağarken, şimşekler çakarken İlyada’ya başladık. Bu akşam ikinci toplantı var. Beş haftada bitirmeyi planlıyoruz. Çok sıkıcı arkadaşlar, hocamız Jülide Şule Çobanlı olmasa ve grupla okumasam mümkün değil yapamazmışım.

Ruh halim pek iyi değil. Sebep çok. Özellikle regl öncesi bir hafta aşırı düşünmek, bir şeye takılıp günlerce onu konuşmak, düşünmek, sinirlenmek gibi tuhaf şeyler yapıyorum. Menopoz öncesi yılların ikinci ergenlik diye adlandırılması boşuna değil. Çoğu günü uyurgezer gibi geçiriyorum. İyi ki çocuklar, arkadaşlar ve sorumluluklar var. Markete gidiyorum, yemek yapıyorum, kendime chia tohumlu krep pişiriyorum, elmalı glutensiz kek yapıp avukat arkadaşımı ziyaret ediyorum , çocukların ödevlerini takip etmeye çalışıyorum, kızlarla buluşuyorum. Akşam toplantı sonrası Sema ile Netflix keyfi yapmaya bile niyetlendik:) Çayımız, çekirdeğimiz, Kemal ve Füsun, bir türlü büyüyemeyen Türk erkeği, kafası karışık Türk kadını üzerine konuşmak gibisi var mı?

Sabah denk geldi şahane bir youtube videosu izledim:

Agah hoca öyle geniş bir yerden anlatıyor ki Pınar hanımın soruları ana sınıfına giden bir çocuğun tıp profesörlerine ”Tıp zor mu” demesine benziyor. Hoca diyor ki ”İnsanlık tarihi boyunca kadınlar hiç bu kadar özgür olmadı, çocuklar sesini bu kadar duyurmadı, hayvan hakları gündeme gelmedi. Biz bu çağdan nasıl şikayetçi olalım? ” Çok farklı bir bakış açısı değil mi? İzleyin arkadaşlar, bu adamla aynı çağda yaşamak bir lütuf.

Bu aralar dinlediğim bir de psikolog var: Tülay Kök. Bana iyi geliyor. Çok uzatıyor, çok gereksiz detay veriyor ama o kadar ”Bizden biri” ki. Bu kadar seveni olmasına şaşırmıyorum.

Bu çağın en güzel yanlarından biri de izleyeceğin şeyleri seçebilmek:)

Arkadaşlar bu diziye bayıldım. İsmi The Upshaws. Cosby Ailesi tadında bir aile. Şahane bir senaryo. Siyahi insanların o mimikli-jestli konuşmaları, vurgulu aksanları. Platform Netflix.

Bu kadar gerçekçi, ilham veren, şok eden bir acil servis dizisi çekmek büyük başarı. Bütün ödülleri toplamaları çok yerinde.

Bizim kuşağın tıp seçmesinde etkisi olan ER (Emergency Room) de oynayan Noah Wyle 30 yıl sonra The Pitt’de Dr. Robinavitch olarak yine karşımızda. Tanrım, biz gerçekten yaşlandık.

İlk 2 sezon çok iyiydi. Sonradan biraz sulandı ama kadın katiller ve İngiliz mizahına bayıldım.

Oğlanların garip bir şekilde çok sevdiği Rookie bu aralar favorimiz. Sabah nutellalı pankekler yenirken 15-20 dakika izleyip ayılıveriyorlar.

19 şubatta ramazan ayı başladı. Bugün 6. gün. Dün niyetliydim. İftarı beklerken Emre ” Fake ezan çalınırsa ne olur?” dedi. ”Aman oğlum” dedim, ”sen Amerika’da mı büyüdün? Ezan çalınırsa değil okunursa diyeceksin, sakın bir daha kullanma”. Sonra da çocukları   Fatiha’nın ilk ayetini ezberlemeye zorladım. ”Benim dinle hiç alakam yok anne” dedi Eren 🙂

Mayısta 16 yaşında olacak oğlumla dün berbere gittik. Birkaç yıldır saçlarını Gümüş Makas’daki Mustafa kesiyor. Diş kontrolü için Bitez’e gelince tıraş işini de hallettik. ”Yakında beni yanında istemezsin, kendin gelirsin ” dedim, ”Annem prim kasıyor” dedi gülerek. Eve döndüğümüzde saçlarımdaki sarı gölgeleri berberin aynasında fark ettiğini söyleyip ne zaman yaptırdığımı sordu ve  ”Ben sana sıhhatler olsun dedim mi?”  diye ekledi. Ah, nasıl mutlu oldum.

Bu aralar hayat böyle.

Not: Masumiyet Müzesi ve Orhan Pamuk arşivim için arama kısmına yazmanız yeterli.