Bugün itibariyle evimize yeni bir kiracı taşındı . Çok içime sinen düzgün, tatlı, orta yaşlı bir çift. 15 gün önce sözleşmeyi imzaladığımızdan beri birkaç kez gittim geldim çünkü 1.5 yıl önce ”fazlalıkları eski evde bırakarak” neredeyse kaçar gibi taşınmıştık ve o ”fazlalıklar” şimdi önümüze çıktı. Onları ayıklamak, yeni eve getirip yer bulmak, atılacak-verilecekleri ayarlamak yorucu bir süreç oldu. İlk kiracıdan kalan bir fırın ve dış mekan sobasını aldırabilmek için adamı 3-4 kez aramam gerekti. İkea koltukları satmaya uğraştım olmadı; Bodrum dönüşüme koydum ve 1-2 saat geçmeden engelli çocuğu olan bir hanım gelip aldı. Ranzayı site görevlisine verdik. Epey bir eşyayı poşetleyip depoya kaldırdık. Serkan gelip kolilemeye yardım etmeseydi beş kat daha fazla yorulurdum. Böyle durumlarda eş-dost şart; hem fiziksel hem duygusal manada.
Eşya, eşya, eşya…Her biri insana yük. Bundan sonra bir şey alırken şuna bakacağım: Bunu 10 yıl sonra da evimde ister miyim?
Çocuklarımızın büyüdüğü ve 35-45 yaşlarımızı geçirdiğimiz evle ancak şimdi vedalaşabildim. Çok hüzünlü. Eve gelip bir posta ağladım.
Herkes mi böyle bilmiyorum ama son aylarda o kadar çok şey oluyor ki beynim ve ruhum bunları işleyemiyor, hazmedemiyor. Sürüklenip gidiyorum. Yapacak çok şey yok ama bir ses, konuşacak biri olunca daha az geriliyor insan. Zorlandığı şeyleri normalleştiriyor. Belirsizlik daha dayanılır bir şey oluyor.
Dışarda yeme-içme lüks olsa da yeri-zamanı geldi, yedik içtik. İyi yaptık 🙂
Sydra Bitez’deki nefis buket.
Çok sevgili bir arkadaşımın hayalleri gerçek oldu; hemen Bodrum merkezde şahane bir ev aldılar. 29 ocak perşembe akşamı onlarda yemekteydik. Şahane bir masa, güzel bir sohbet, içimde nihayet bir huzur ve sükunet, şakır şakır yağmur -bir ara evden çıkamayacağımızı düşündük- acayip güzel iki paravanda yanan mumlar, gece yarısını geçene kadar konuşabilmek… Çok iyi geldi.
Dün oğlanları da alıp gönüllülerin işlettiği bir barınağa (@başkabiryer ismi) gittik. Biraz köpekleri sevdik, kahvaltı ettik. Bağış toplamak için yapılan bir etkinliğe katılmış ve 3 haftadır evde küflenen oğlanları güneşe çıkarmış olduk. Yani olduk sayılır çünkü hava çok kötüydü. Bu sene çok yağış var. Kış kendini gösteriyor.
Emre’yi balık tutmaya çağıran dostlar; sağ olun var olun.
O zaman hoş geldin şubat. Kitabı boş verin; nergisler kadar güzel anlarımızın olduğu bir ay olsun 🙂
TÜM YORUMLAR
Eşya konusunda çok haklısın. Gerekli mi gerçekten diyerek üç kez düşünülmeli. Sofraya ben de bayıldım 🙂 Sevgiler.
Selam Azize. Şu modern zamanlar satın alma zevki dışında bir şey bırakmadı bizlere. Çok fena bir durum.
Taşınmanız hayırlı olsun. Bu sene böyle hareket ve değişiklik çok. Biz de ev arıyoruz, kolay iş değil. Vedalaşma, ayıklama, azaltma kısmıysa hem yüklü hem hafifletici. Hepsi beyaz yeni bir sayfa açsın, iyi gelsin.