Kaktüs Kulüp 33- Okudum Da Ne Oldu?

Kasım 18, 2026
8
Views

15 kasım pazar günkü toplantımızın çok daha ateşli geçeceğini düşünmüştüm. Nedense hepimizde bir tutukluk vardı. Birkaç kişi kitabı okumamıştı. En çok ben konuştum ama konuştuklarımı beğenmedim. Annem ve teyzemleri Gümüşlük sahile bırakmıştım. Aklım onlarda kaldı. Çok sıkılmışlar. Ufacık sahil, 3 saate yakın beklediler beni. Akıl edip onları eve bırakmalıydım.

 

Ben kitabı çok beğendim. Okuma evreninde geçiyor olması bir kere çok hoşuma gitti. Altını çizdiğim çok yer oldu. Epeyce de düşündüm. 7 yaşından beri okuduğum binlerce kitap olmasaydı ne olurdu? Bu kadar kitabı hiçbir amacım olmadan mı okudum? Okumanın bir amacı olmalı mı?

Çantamda ayrı, baş ucumda ayrı, iş yerinde ayrı, arabada ayrı kitaplar taşıyorum. Blogun yarısı kitap yazılarından oluşuyor. Fiyatlar arşa çıktı; yine de bir yolunu bulup alıyoruz (çoğunlukla ikinci el). Neden ? Neden bu kadar çok okuyoruz?

Bu soruları boşuna sormayalım dostlar. ”Okuyorum çünkü..” diye bir şey yok. Benim için yok. En basit cevap ”Zevk alıyorum” . Bu kadar. Ben zevk için okuyorum. Elimden geçen kitapların yüzde 90’ını romanlar oluşturuyor. Birinin oturup koca bir roman kurgulamasını, olay örgüsünde kaybolmayı, kahramanlarla ağlayıp gülmeyi, onlardan bir şeyler öğrenmeyi çok seviyorum.

Gerçek hayat çok sıkıcı. Gerçek insanlar çok sıkıcı. Çok yavaş. Evet, hepimizin hayatı roman ama 75 yıl beklersek. Oysa ben elime iyi bir roman aldığımda 2-3 kuşağın hikayesini okuyorum, merak içinde sayfaları çeviriyorum ve sonunda ne olacağını biliyorum.

 

Evet , ben sadece keyif aldığım için okuyorum.

Benim şahsi hikayemde okumak kaderimde vardı. Bir köyde doğdum ve büyüdüm. Çok çalışkan tabir edilen, ”istikbali parlak” bir kız çocuğu olarak başladığım okul hayatımda öğretmenlerimin gözüne girmek için bile okumayı çok sevmiş olabilirim. Büyüyüp kendi tercihlerimi yapmaya başladığımda ise pek tercih hakkım yoktu çünkü ne evde kitap vardı, ne etrafımda kitap tavsiye eden biri. Ortaokulda, arayış içinde bir genç kız  olarak dine meylettim ve hayatıma Huzur Sokağı, Minyeli Abdullah ve Vuslat girdi. Dolayısıyla da siyaset. Uzun yıllar dînî edebiyat okudum. İsmet Özel, Mustafa İslamoğlu, Emine Şenlikoğlu, tefsirler, mealler…

İslam'a Adanan Bir Ömür Emine Şenlikoğlu'nun Hayatı, Sanatı ve Romanları - Rabia Tok - Umay Yayınevi

Edebiyat derslerinde duyduğum, belki ödev olarak okutulan yerli-yabancı bütün romanlara ve şiirlere ilgi duymuş olmalıyım ki genç kız günlüğümün kapağına el yazım ile Cahit Sıtkı’nın 35 Yaş şiirini yazmışım. Lisede ne okurdum? Düşünüyorum ve İslami eserler dışında bir şey hatırlayamıyorum. Bir komşunun camlı vitrininde Mungan’ın Üç Aynalı Kırk Oda kitabı ile karşılaştığımı ve büyülendiğimi hayal meyal anımsıyorum. Kuvvetle muhtemeldir ki üniversiteye gidip KYK kredisi bile olsa kendime ait bir harçlığım olduktan sonra kitapçılara gitmeye başladım ve okuma yelpazem genişledi. Çalışma hayatına atıldıktan sonra ise aç kurtlar gibi kitaplara saldırdım. Yıllarca ne bulduysam okudum.

Bugün durum nasıl? 40 yıldır okuyorum. Okuduklarımdan gözle görünür bir kazancım olmadı ama okuma eylemi:

-Bazen nefesti: Doğum kasılmalarım esnasında sakin kalabilmek için Dan Brown ve Grange okudum.

-Bazen can simidiydi: Daha fazla devam edemeyeceğim deyip anksiyete atakları geçirirken İsyan Günlerinde Aşk’ın binbaşı Ragıp’ını düşünerek teselli buldum.

-Bazen kişisel tarihimdi: Ne zaman ıspanak pişirsem Kemalettin Tuğcu’nun romanındaki yaşlı babayı anımsadım ve 10 yaşıma döndüm. Ne zaman ev fazlaca dağılıp çığırından çıksa Vuslat’taki bilge kayınvalidenin ”Aldığını yerine bırak” öğüdünü hatırladım.

-Bazen dirençti, inadına yaşamaktı. Ben bir anneydim ve direnmeliydim; Özgürlük Yolu’ndaki kadın gibi kendimi eve kapatıp karalar bağlarsam sonum fena olurdu.

-Bazen kız kardeşimdi çünkü  ”Bir kız kardeşe sahip olmak geceleyin ışıkları yanan bir evde oturmak gibidir. Dışarıdakiler canları isterse sizi seyredebilir ama siz onları görmek zorunda değilsinizdir. ( demişti Marylenne Robinson) Evlerden Uzak romanında. 

-Bazen yas tutmaktı: Oğlanlara aldığım Elveda Bay Muffin’i okurken babamı anımsayıp ağlamaktı. -Hem de her okuyuşumda, şu an da dahil-

-Bazen rüyaların gerçek olmasıydı: 10 yıl boyunca neredeyse her gece iki oğluma envai çeşit harika kitap okuyabilmekti; alt-üst takım pijamalar giyilmişken.

-Bazen nefretti: Boşandığım anda onun düşmanı olmuştum diyen İşin Aslı Judith’deki kadın kahraman Ilonka ne kadar haklıydı.

-Bazen kadınlığa bir saygı duruşuydu çünkü Su Kürü romanında dendiği gibi:

”Bizi kurtaran daima bir kadın olacaktır.”

Ve daha neler neler. Okumak benim kaderimde vardı.

İşte ben okuyunca bunlar oldu. Okumasaydım ne olurdu asla bilmeyeceğim ama okuyunca o kadar çok şey oldu ki belki okudum da ne oldu başlıklı bir kitap da ben yazmalıyım.

 

Toplantıya kırık ayak parmakları ile gelen Şule başkan 🙂

Mustafa’nın seçkisi pek güzeldi. Önce Arıların Uğultusu seçilmiş ama stokta bulunamamış kitap ve Antarktika’ya karar verilmiş.

Kategori:
Genel · Günlük · Kitap Yorumu

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir