2026 Yazının Ardından

Okullar açıldığına  ve evde çorap giydiğime göre yaz bitti diyebilirim. Egemizin muhteşem sarı yazının en güzel günlerindeyiz. Buralara aşık olmak, ani bir kararla taşınmak istemiyorsanız bu mevsimde gelmeyin. Hava mis; sabahlar-geceler serin, gündüzler güneşli ve pırıl pırıl.

Adet olduğu üzere muhasebemizi yapalım, bir yazı daha kumbaramıza koyalım.

Her sene aynı şeyi desek de bu sene gerçekten yazdan bir şey anlamadım 🙂 Astrid ve Max gelip bizi de sürüklemeseler doğru dürüst denize bile girmemiş olacaktık. Sağ olsunlar. Dalyan’a gidip tekneyle açılabilmek her yazın en güzel rutini oldu.

Her tarafımız deniz olmasına rağmen  Bodrum’da denize girebilmek o kadar  kolay değil.  Ya suyu çok sevip azimle çaba göstermek ya da ciddi para harcamak gerekiyor. Bu yaz güzel bir şey oldu; Sema sayesinde Karavan Beach‘i keşfettim. 2 kez onunla (Hatta birinde bir arkadaş daha geldi ve bangır bangır müzik eşliğinde kızcağızın göz yaşlarına teselli olmaya çalıştık.), 2 kez de kendim gittim. Eski usul tahta şezlonglar, kumsuz alanda oturmak, kitabını bırakıp denize atlayabilmek , kimsenin gelip sipariş vermeye zorlamaması çok hoşuma gitti.

Yazın en sıcak günlerini mis gibi ana evinde geçirmek bana çok iyi geldi. Teyzoşlarla takılmak, yemek içmek, kudurmak, dert dinlemek beni şarj ediyor resmen. Annemin işitme cihazını alabilmek, giderek daha kırılgan/hassas bir ruh haline büründüğünü izlemek, bir-iki kişiye bile olsa iyi gelebilmek, Tuğba ile yaptığımız kaçamaklar yazın en güzel anılarını oluşturdu.

Ecem, Mine ve Tuğba misafirimiz oldular. Ne kadar iyi yaptılar. Eve birinin gelmesi kadar beni gerçek hayata döndüren bir şey yok.

Oğlanlar hep evdeydi. Canımı en çok sıkan şey de bu oldu. Ekran karşısında saatler geçirdiler. Haftalarca. Bundan hiç sıkılmıyorlar. Okulun açılmasını dört gözle bekledim. Eren LGS öğrencisi. Ben de LGS anası oldum bu sene. Neyse ki ikinci turdayım ve ne yapacağımı biliyorum. Dünyanın sonu değil ama çocuğun bir sisteme alışması, eksiklerini görmesi ve inşallah özel okul masrafının yarıya düşmesi için LGS önemli. Doğruya doğru.

Yazıyı yazmakta zorlanıyorum. Kafam çok dağınık. Hele son birkaç gün adeta başka bir evrendeyim. Astroloji vs pek de işim değil ama 26 eylüldeki koç dolunayı sanki benim içimde gerçekleşti. Tutuldum. Üzerime bir ”yedi yaş kız çocuğu’ hali geldi. Şımartılmak istediği çok hissettim. Bir yandan da  kimsenin gelmeyeceğini, bir köşede kendi kendimi eylemek zorunda olduğumu, her şeyin dönüp dolaşıp o 7 yaşa bağlandığını düşünüyorum sıklıkla. Unuttuğum birçok şeyi hatırlıyorum. Bazıları çok güzel; neşe, hafiflik, oyuncu bir ruh hali. Bazıları kötü. Hayatın kaos-düzen-kaos-düzen sistemi ile çalıştığını unutmamak şart.

Bu yazdan aklımda bunlar kalmış. Daha yazacak çok şey var da toparlayamıyorum.

Hoş geldin canım sonbahar.

Okulun ilk haftasında Eren’in yuvarlak masa toplantısı oldu. Danışman hocası matematikçi Volkan Bey. Büyük şans. Bayrak törenini böyle uzaktan izledim. Eren hemen en öndeydi. Onunla bakışa bakışa İstiklal Marşı’nı söyledim. Müdürün kıyafet-saç-makyaj fırçasını dinledim. Çok hoşuma gitti.