Belli başlı olayları ve gezilerimizi blogda yazdım. Çocuklarla İstanbul ve Leros , Bahar’la Lizbon ve Rodos rotası yapabildiğimiz için mutluyum. Oğlanların okul işleri genel olarak yolunda gitti. Maarif model saçmalığı devlet okullarındaki kadar çalkantılı olmadı. Dış dünya durağan görüntüsünü korudu fakat içerlerde her şey alt üst oldu. Bunu kendime bile açıklamakta ve kabullenmekte o kadar zorlandım ki metafor üstüne metafor ürettim. Sanırım en iyisi en basit olan: Ayağımın altındaki zemin yok oldu.
Öyle ya da böyle. Kimin ne gerekçesi olursa olsun ve kim ne yaşarsa yaşasın hayat devam ediyor; edecek de. Yıkılmak, kırılmak, dağılmak da yaşamak denen hikayenin bir parçası.
Zemin kaybolup su üzerinde yürümeyi öğrenmem gerekince -yine metafor- can simidi aradım. Bula bula yine kendimi buldum. Unsuz-şekersiz beslenme, egzersiz, kapsül gardrop oluşturmak, kısa sürse de dans dersi almak – Bu senenin hit şarkısı ”Vursunlar” en çok dinlediğim parça olmuş- eşe dosta yoğunlaşmak gibi kendime bakım verme işlerine tutundum. Tek kötü alışkanlığım çay-kahve yanında kek-kurabiye yemek ve aşırı düşünmekti zaten. Antidepresan başladım, bir süre psikolog desteği aldım. Geldiğim noktada kalbim kırık ama hala tek parça. Çoğu kez tuzla buz oldu sandım ama olmadı. Konuşmaya olan inancımı, kelimelere olan tutkumu kaybettim ama. Susmayı öğrendim.
2026 için pek bir şeye hevesim yok. ”Güzel bir gündü” cümlesini sık kurayım yeter. Yaşamın genelinin güzel ya da mutlu geçmesi ne kadar naif bir beklentiymiş..
O zaman yaşayalım bakalım günlerimizi; kısmette ne varsa…
TÜM YORUMLAR
Umarım 2026 daha güzel olur senin için.. Unutturur geçen yılı.
Teşekkürler Ceren. Mutlu yıllar hepimize.