Hollanda’nın da Avrupa’nın genelinde olduğu gibi özel/zengin bir mutfağı yok fakat yediğimiz her şey gayet lezzetli ve doyurucuydu. Zincir marketten aldığımız minik domates, peynir ve sandviçlerle de mutlu olduk. Yakın köylerden Zaanse-Schans’da ünlü peynir üreticisi Henri Willig ‘in kocaman bir dükkanı var. Orada envai çeşit peynir tattık. Benim damak tadım pek gelişmiş sayılmaz, koku duyum da zayıftır ama arkadaşım bu işlerden anlıyor ve en çok kimyonluyu beğendiğini söyleyerek ondan satın aldı.
Aklınıza gelen bütün baharatları kullanarak çeşit çeşit peynir üretmişler ve böyle rengarenk paketlemişler. Dükkan, bu mevsimde bile ana-baba günüydü.
Fotoğraf kötü ama satıştaki kızın geleneksel başlığını çekmek istedim.
Yine Zaanse-Schans’da kakao üreten bir dükkan var. Sıraya girip kendi içeceğini hazırlıyorsun, son aşamada sıcak veya soğuk süt tercihi yapabiliyorsun ve ödeme işini hallediyorsun. Kakao gerçekten lezzetliydi. Zaten bu sefer dedik ki ”Bütün turist tuzaklarına gönüllü olarak düşelim” çünkü Amsterdam’a ilk kez geliyoruz. 5 kere gidenlerin orası abartılmış, burası gereksiz minvalindeki açıklamalarına gıcık olduk . Onlara inanıp Keukenhof’a gitmeseydik çok pişman olurduk.
Önerileri daha çok instagram ve ekşi sözlükten aldık. Çoğunlukla da ”Burası güzele benziyor” deyip oturduk. Uzun uzun araştırmadık.
Son 1-2 yıldır yeme işlerini azalttığımız için kalori hakkımızı daha çok haz veren pasta-tatlılara saklıyoruz. Sabah otelde kızarmış ekmek, yumurta, salam- kaşar, tereyağı-reçelli birer kahvaltı, ardından tatlı-kahve ile akşamı ettik genellikle. İlk akşam New Dutch isminde minik bir restorana pat diye giriverdik. Cam önündeki masa boştu. Biftek ve patates püresi istedik. Çok beğendik. Yan masada orta yaşlı bir beyle genç bir çocuk oturuyordu. Biraz onlar hakkında konuştuk ve kalktıklarında genç çocuk bize ”Afiyet olsun” dedi 🙂
Amsterdam deyince herkesin söylediği elmalı tart, waffle ve patates kızartması üçlüsünden waffle’ı denemedik. Dükkanın önünden geçtik aslında ama toktuk ve canımız çekmedi.
Açık ara en çok beğendiğim tatlı yine çok ünlü Winkel 43 ismindeki kafede yediğimiz elmalı tart oldu. Üstündeki krema ile hem görsel hem lezzet olarak müthişti.
Keukenhof’daki kafede yediklerimiz.
Burası Cafe Pompa. İtalyan usulü imiş tatlılar. Hem lezzet hem ambiyans güzeldi. Müzelerin karşı tarafındaydı.
Oturduğumuz yerler içinde en çok Cafe De Jaren’i beğendik. Hatta 2 kere gittik. Müzeyi gezdikten sonra Amsterdam’la vedalaştık. Kanalda gezen teknelere el salladık. Ortam çok şık, çok ferah, güneş varsa ve nehir kenarında oturuyorsanız tadından yenmez.
Kibbeling olacak. Eksik yazmışım.
Herhalde en Hollandalı olan lezzet, deniz kıyısında bir kasaba olan Volendam’da yediğimiz ”kibbeling”ti. Morina balığının etini kızartarak yapıyorlarmış. Çok beğenip 2. kez aldık. Bahar telefonunu bankta unutunca yaşadığımız panikten sonra tuzlu tuzlu iyi geldi 🙂 Tansiyonumuz düzeldi. (Neyse ki telefon yerinde duruyordu.)
Otelimizin altında da şubesi bulunan zincir marketten aldığımız peynir, salam ve minik waffle’ları üşenmeden getirdik. İki tane üçgen sandviç ekmeği almıştım. Eve döndüğüm gün kendime salam ve kaşarla güzel bir sandviç yaptım ve benim mızmız oğlum Emre ”Güzel görünüyor” deyince ona verdim. Hepsini yedi! Keşke daha çok alsaymışım.
Kral Günü’nde neden bilmiyorum pek çok kafe kahve satmıyor. Winkel’deki şahane elmalı tartları yemeden önce civarda birkaç dükkana sorduk ama kahve yoktu. O gün gene 20.000 adım attıktan sonra böyle bir kafeye girdik ve epey oturduk.
Fiyatlar genel olarak bizden ucuz: Kahveler 3-5 , tatlılar 8-10 euro civarında. Ana yemekler 12-20 euro aralığında. Fırsatçılık yok. Cafe de Jaren’de su istedim. Garson ”Musluk suyu mu?” diye sordu ve bir bardağa doldurup suyumu getirdi. Bodrum’da olsa cam şişede getirir 120 lira ekleyiverirlerdi. Çok can sıkıcı değil mi? En sıradan şeyler bile lüks oldu.
Kahvesiz yenen harika tatlılar
