Teoman’ın nefis dizeleri aklımda bu sabah ;

”Nasıl oluyor da vakit bir türlü geçmezken
Yıllar, hayatlar geçiyor..”

Gözümüz hep saatte ,yapılacak önemli işler hep bir sonraki güne kalıyor.Elimizde akıllı telefonlar ,takip edilen sosyal medya, haberler, insanlar..Sanki meşgulüz her an ama ortada kayda değer bişey yok.Ürkütüyor bu hal beni ; hedefsiz,rotasız bir gemi gibi öylesine salınmak yaşam denen okyanusta.

Önce okullar vardı bitirilmesi gereken ,gidilmesi gereken dershaneler,verilmesi gereken sınavlar, ÖSS-ÖYS’ler..Sonra üniversite , işe başlama heyecanı, hayal kırıklıkları ,tıpta uzmanlık sınavları,evlilik ,çocuk, mecburi hizmet,yer değiştirmeler,taşınmalar,yerleşememeler,..ve yaş 35!!

Zalimsin zaman hem de çok zalim.

E-POSTA ABONELİĞİ

Aşağıdaki kutucuğa e-posta adresini yazarak her yeni makaleden anında haberdar olabilirsin

Abone olduğunuz için teşekkür ederim.

Bir şeyler yanlış gitti. Lütfen tekrar deneyin.

Bir cevap yazın