Yağmur yağıyor, Bodrum- Muğla yolu ip gibi uzanıyor. ALES’e gidiyorum tek başıma. Tekrar 16 yaş heyecanları. Soruları pek de takmıyorum. ÖSYM’nin sınava kalem bile sokmadığı, küpe-yüzük vb çıkarttırdığı bir dönemde her şey yolunda gidecek mi heyecanı bu. Nitekim saatler önce yola çıkmama rağmen ucu ucuna giriyorum salona.

Sıraya oturup, kalemi silgiyi dizerken, kitapçık sayfaları eksik mi diye kontrol ederken, TC kimlik numaramı kodlarken birden duruyorum: Ne çok büyümüşüm ben böyle! Her şeye rağmen, kaderin ördüğü ağlara dolana dolana kendime bir koza örmüş ve örselenmiş de olsa kanatları, bir kelebek olarak o kozadan çıkmayı başarmış mıyım?

Baba evindeyim bugün tepemde dolunay
Nasıl doluyum birikmiş yalnızlıklar
Ayın umrunda mı cama vurmuş şavkı
Adamın biri de tutturmuş damar bir şarkı


Belki artık kavuşmak hayal
Belki beni çoktan  sildin
Öldürsen iflah olmaz
Geçmiyor senden ümidim


Canımdan can gitti
Gel hasretin eritti
Anladım ki çok muhabbet
Ayrılık getirdi


Çalsan bir akşam üstü kapımı yeniden
Ben de sana tavşan kanı bir çay demlesem
Desem ki pişmanım perişanım
Sen de bir büyüklük göstersen de hoşgörsen


Belki sarışırız aniden
Belki tanışırız yeniden
Uzun uzun konuşup sonra
Anlaşırız tan ağarırken

Tekrar sınav sıralarındayım. Ne çok sınava girdim. Binlerce kutucuk doldurdum taşırmadan. Her biri istikbale çıkan merdiven basamaklarıydı gözümde. Sanırdım ki sınavlar bitecek, hayat başlayacak. İliklerime dek işlemiş bir yoksulluktan uzaklaşıyordum çözdüğüm her soruyla. Ehliyet, araba, kendi evim ışık yıllarınca  uzakta. Oysa bugün, buraya, 2 saat kendi başıma arabamı kullanarak geldim. Yolda molalar verdim, kahvaltılar ettim, yemek yedim. Sezen’in son albümünden şarkılar dinledim.

Tekrar aynı sıralardayım yıllar sonra. İçimde bir ödeşme duygusu. Neyle, kiminle ödeştim bilmesem de iyi geldi. 1989’da anadolu lisesi sınavı sıralarında yalnız ve küçük bir kızken bugün kocaman bir kadın olmuşum meğer. Günahlarım ve sevaplarımla..Kaybettiklerim ve kazandıklarımla.


Ağladım. Eskiden olduğu kadar acıyla değil, kabullenişle..Umutla. Sevgiyle. Kendimi ve suçladığım herkesi affetmenin ilk ve en önemli adım olduğu bilgisiyle.

ALES ne alaka derseniz; vallahi ben de bilmiyorum.

E-POSTA ABONELİĞİ

Aşağıdaki kutucuğa e-posta adresini yazarak her yeni makaleden anında haberdar olabilirsin

Abone olduğunuz için teşekkür ederim.

Bir şeyler yanlış gitti. Lütfen tekrar deneyin.

2 YORUMLAR

  1. Ales deyince ben de 🙂
    Her neyle meşgulsen hayırlısı olsun.

  2. Ne güzel bir yazıydı okurken kendi geçmişimde yolculuk yaptım.

Bir cevap yazın