Belki de hepimiz bir başkasının rüyasıyızdır *

Haziran 24, 2021
42
Views

İyi değiliz. Hepimiz bir yanılsamaya sıkı sıkı tutunmuş yuvarlanıp gidiyoruz. Şanslı olanlar komşusu ile kahve içiyor, kayınvalidesinden yaka silkiyor o bakmazken, eltisi ile oturup görümcesini çekiştiriyor. 40 yıldır aynı kişileri görüyor, yeğenlerinin bebekliğine, sivilcelerle dolu ergenliklerine, sonra da genç ve gururlu birer gelin ve damat olduklarına şahit oluyor. Hayatın ne olursa olsun devam ettiğini, ağlamakla gülmenin kardeş olduğunu deneyimlerle öğreniyor. Ve hep uzakların hayalini kuruyor.

18 yaşında valizine ‘‘kırmızı kazak’‘ koyanlar ise bir şekilde geri dönebilmeyi düşlüyor… Sanki biz aynıymışız ya da onlar bıraktığımız yerdeymiş gibi. Oysa kalanlar gidenleri asla affetmiyor ve geride bıraktıklarımız daha o anda yok olup gidiyor.

Mesele gayet basit: Herkes elinde olmayanı istiyor.

”En büyük hayalim” dediğimiz şeyler sırtımızdaki en büyük yük müdür? Takılıp kaldığımız o mutluluk resimleri, ”ışıl ışıl kodak kareleri”, gözlerimiz dolarak hatırladığımız o anlar mıdır bizi hafiflikten alıkoyan? Düşüne düşüne bulamadığımız ”hayatın anlamı” aslında yok mudur? Anlam anlam diye kendimizi paraladığımız bu uzun koşu …Yanımızdan yöremizden su gibi akıp giden insanlar, olaylar.. Bir türlü yapamadığımız u dönüşleri, çıkmaz sokak tabelasını göre göre girdiğimiz yollar.. Ah-u vahla geçen yıllar..

Sanatla, edebiyatla, şiirle romanla dolu günler hayal ederken nöbet listeleri, geçici görevler, ya öyle olursa ya böyle olursalarla geçen saatler, en sadesinden birkaç günlük seyahatin bile binlerce lira tutması gibi gerçeklerle her gün mücadele etmek.. Sıkıntımın sebebi özetle bunlar.

* Orhan Pamuk, Kara Kitap’tan alıntıdır.

E-POSTA ABONELİĞİ

Aşağıdaki kutucuğa e-posta adresini yazarak her yeni makaleden anında haberdar olabilirsin

Abone olduğunuz için teşekkür ederim.

Bir şeyler yanlış gitti. Lütfen tekrar deneyin.

MAKALE KATEGORİSİ:
Depresyon Yazıları · Günlük

TÜM YORUMLAR

  • Yalnız ama kalabalık olmak isteyen; hayallerini yük değil de yol arkadaşı gören, pembe bulutlar gibi olan yazımın özünde yatan keder,acı,gözyaşı. Girdaptır bunun adı.Elinde olanın kıymetini bilmeme girdabı.

    Mozart Writes Temmuz 15, 2021 7:22 am Cevapla
    • Evet, balığın suyun kıymetini bilmemesi gibi. Hepimiz elimizde olmayanı istiyoruz.

      Aydınlık Yüz Temmuz 19, 2021 1:59 pm Cevapla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir