Ben Bu Hayatta En Çok Hayal Kurmayı Sevdim

Şubat 16, 2021
10
Views

Blogger’da yazarken sayfanın sol tarafında izleme listesi bulunurdu. Her gün oraya mutlaka tıklar, takip ettiğim ve artık kendimi baya baya tanıdık hissettiğim blogcular ne yazmış günü gününe haberdar olurdum.

WordPress’e geçince bu alışkanlığım kayboldu. Ara ara aklıma gelse de günün hayhuyu içinde unutup gidiyorum. Az önce bir bakayım dedim, Joe‘nun ve Hayal Kahvem‘in bir sürü yazısını okudum. Hayal Kahvem, akademisyenlerin takibindeyim başlıklı yazılar yazıyor , çok hoşuma gidiyorlar.

Bugün Prof. Dr. Solmaz Zelyüt’den bahsettiği yazıyı gördüm ve bingo! Hayal düğmesine basıverdi zihnimdeki hayalperest. Kadının adı da şu bağlamda geçiyor: Didem Madak’la ilgili bir sempozyumdaki sunumları kitaplaştıran kişi kendisi.

Solmaz Zelyüt, Ege Üniversitesi KADIN ÇALIŞMALARI ENSTİTÜSÜ ‘nde başkanmış , güncel durum değişmiş sanırım, adını göremedim ve hop doğruca KADIN ÇALIŞMALARI ENSTİTÜSÜ yazıyorum google’a. Sayfada dolaşıyorum, yapılmış tezlere bakıyorum:

LATİFE CANAN KAPLAN2012Şeytanı Baştan Çıkarmak: Erica Jong ve Duygu Asena romanlarında arzu, toplum, bellek kıskacında kadın ve cinsellik
İSMAİL ALACAOĞLU2013Eşcinsel edebiyatta erkeklik kurguları
DİDEM ŞENEL2014Namus olgusu ve kadın üzerindeki psikolojik etkileri
MELİKE KAYGAN2016Masalın yeni dili: Pınar Selek’in seçilmiş üç masalı
FIRAT GÜL2017Spinoza’da feminist politikanın imkanına dair bir soruşturma
LALE BARÇIN AKA2015Yüzyıl kavşağında iki yazarda kadının özgürlük arayışı:Kate Chopin ve Halide Edib Adıvar
SELÇUK TATAR2015Feminist distopyalarda mekân ve zaman
HAVVA ÖZNUR MARTI2014Kadına yönelik şiddet konusunda son 10 yılda yapılmış olan tezlerin tematik açıdan değerlendirilmesi
BARAN BARIŞ2017Leylâ Erbil ve Pınar Kür’ün eserlerinde ataerkinin ifşası: Feminist psikanalitik bir okuma
SEZEN DEMİRHAN2018Cinsiyetlendirilmiş bir meslek olarak kabin memurluğu: Disipline edilmiş bedenler ve duygusal emek
SIRRI CEM2018Türk sinemasında göç temalı filmler ve kadın olgusu
GÜLHAN AYAZ2019Kadın sığınma evinde sosyoekonomik bir inceleme

Edebiyat var, sinema var, kadınlık / erkeklik var, istatistiki araştırmalar var. Hepsi bana göre sanki, keşke ben de böyle bir enstitüde çalışsaydım. Okumak, yazmak, okuduklarımı süzmek, sonuçlara ulaşmak, araştırmalar yapmak benim işim olsaydı diyorum. Gençlerle çevrili olsaydım, azıcık da olsa farklı bakmayı, farklı düşünmeyi gösterebilseydim onlara. Çalışmalarımı kitaplaştırsaydım, konuştuğum konuda kendimi otorite gibi hissedebilseydim. Şu hayatta içine yerleşebildiğim, olmaktan mutlu olduğum, tam da olmam gereken yerdeyim dediğim bir odam olsaydı . De bana sevgili günlük, çok mu şey istiyorum??

Lise sonda veya mezun olmuş gençlerle her konuşmamda içim yanarak fark ediyorum, kültürümüz gençlerini ve gençliği sevmiyor. Sistemimiz genç beyinleri 10 yaşında tüketip 18 yaşında gömüyor. Anlamsız bir bilgi yüklemesi ve korkunç bir eleme sistemi ile çok çok parlak olan birkaçı hariç neredeyse her çocuğumuz içindeki tertemiz ve coşkun enerjiyi nereye akıtacağını bilmeden yavaş yavaş sönüyor, dört duvar, dört teker ve seyretme eylemine dayalı bir yaşamın hayalinden başka tek bir hayal bile kuramıyor.

Yüksek lisans / doktora ilanlarına bakmaya çalışıyorum ama her zaman olduğu gibi gerçekten gerekli olduğunda Google bir işe yaramıyor – tıpkı gerçekten lazım olduğunda aradığın kişinin telefonu açmaması gibi- Dişe dokunur hiçbir şey bulamıyorum. 2018 gibi önceki yıllara ait başvuru ilanları çıkıyor, güncel tek bir bilgi yok. 2018^de ALES’e sırf bu nedenle girmiştim ben, akademisyenlik için bir yol olur umuduyla.

Sonra ülkenin hali düşüyor aklıma, adam sendecilik, ben yaptım olduculuk, açlık- yoksulluk, kimileri havadan kaptıkları ünvanla beş-altı bin maaşla çalışıp hiçbir iş yapmazken, doktoralar yapmış, tezler yazmış, saçı-sakalı üniversite koridorlarında ağartmış onca küskün ve işsiz yaşıtlarım düşüyor; uyanıyorum. Evet, burası Danimarka değil kadın, İsveç değil, Almanya değil.. Kendine gel diyorum, çayımı alıp yanında minik çikolatalar yiyerek anlık hazlara sığınıyorum.

Benim gibi sürüden ayrılmışların tek tesellisi yalnız olmadığımızı bilmek ve ne olursa olsun umut etmek. Elde olan pek çok şeye sarılmak, oksijenimizi kendi kendimize üretmekten yorulduğumuzda bir şarkıya bir şiire sığınmak..İşte bu da şarkısı:

E-POSTA ABONELİĞİ

Aşağıdaki kutucuğa e-posta adresini yazarak her yeni makaleden anında haberdar olabilirsin

Abone olduğunuz için teşekkür ederim.

Bir şeyler yanlış gitti. Lütfen tekrar deneyin.

MAKALE ETİKETLERİ:
·
MAKALE KATEGORİSİ:
Depresyon Yazıları

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir